Author Archives: tounger

Piwo

źródło: http://www.kfd.pl/ile-piwo-ma-kalorii-artykul-o-piwie-49068.html

Piwo to wrog kulturystow. Niweczy walke o czysta mase, a nieszczesnikow, ktorzy po nie siegaja zalewa sadlem, zamieniajac w pulpety z brzuchem o ksztalcie kola rantunkowego. To czesto powtarzana opinia o tym szlachetnym i majacym mierzona w tysiacach lat historie trunku. Jaka jest prawda? Skad sie wzielo piwo? Kawalek ciasta zmieszano z woda, do tego dostaly sie drozdze, ktore wykonaly cala robote i powstalo pierwsze piwo. Wspolczesny sportowiec nie rusza sie nigdzie bez wody. Nosi ja wszedzie, popija co jakis czas. W sredniowieczu taki delikwenyt bylby juz dawno martwy. Wodzie bylo daleko do czystosci biologicznej, co gorsza to ona czesto byla zrodlem zaraz. Inaczej miala sie rzecz z piwem. To dzieki swoim skladnikom i sposobowi warzenia bylo naprawde czyste i bezpieczne.

Cwicze i pije

Piwo – oczywiscie pite z glowa, moze byc doskonalym napojem dla sportowcow. Powodow jest multum. Ma w sobie przeciwutleniacze. Szczegolnie duzo ich mozna znalezc w piwach pasteryzowanych. Jednym z wiekszych atutow piwa jest… duza zawartosc wody.
Oczywiscie nie znaczy to, ze mamy od razu rzucic sie na najtansze rozwodnione trunki. Wystarczajaco duzo wody maja dobre piwa o wyraznym smaku. Na 100g piwa przypada okolo 95g wody i to nie byle jakiej. Jest w niej rozpuszczone 40 roznych zwiazkow mineralnych. Po wypiciu zostana z latwoscia wypompowane do naszej krwi, a woda doskonale ugasi pragnienie po dlugotrwalym wysilku fizycznym. Badania wykazaly, ze piwo doskonale uzupelnia poziom plynow ustrojowych po dlugotrwalym wysilku. Poprawia wydolnosc ogranizmu, zwlaszcza pluc. Oprocz mineralow piwo ma spory zestaw witamin – B2, B6, Niacyna, A, D, E i H. Jak na trunek „rozrywkowy” to niezly winik. Warto zauwazyc, ze pollitrowy kufel dostarcza pijacemu ok. 18% dziennego zapotrzebowania na witamine B6 i az 30% na niacyne. W przypadku piw refermentowanych w butelkach z osadem drozdzowym i nie filtrowanych zawartosc jest jeszcze wieksza.

Ile piwo ma kalorii

Piwny brzuszek to jeden z bardziej znanych mitow dotyczacych picia chmielowego napoju. Wedlug niego osoby, ktore systematycznie racza sie z piwem dorabiaja sie warstwy sadla w okolicach brzucha. Czy piwo naprawde tluczy?
Samo w sobie w zaden sposob nie doprowadzi do powstania opony. Jest niskokaloryczne. Weglowodany stanowia zaledwie okolo 3% jego zawartosci. Klopot pojawia sie, gdy pijemy za duzo. Alkohol robie swoje. Oslabia wole, zwieksza apetyt i powoduje, ze na stole laduja nie tylko kolejne kufle ale takze naprawde tluczace dodatki jak chipsy, frytki, pizze, golonki. Wtedy zaczyna sie dramat. Metabolizm piwosza musi sie meczyc z kiepskim jedzeniem i na dodatek jest spowolniony przez alkohol. Pol litra jasnego pelnego, jakie najczesciej spotykamy w naszych sklepach ma okolo 220 – 250kcal. Czy to tak duzo? Warto dodac, ze raczenie sie samym kufelkiem z pianka nie spowoduje nafaszerowania naszego organizmu cholesterolem. Piwo jest od niego wolne. Nie ma w nim tluszczow. Piwo moze byc sojusznikiem w walce o zachwanie satysfakcjonujacej nas sylwetki. Wbrew pozorom nie musi oznaczac zniweczenia miesiecy wysilku na silowni. Rozsadne popijanie piwa moze pomagac w utrzymaniu stalej wagi ciala. Jest takze sojusznikiem w wyplukiwaniu z organizmu soli kuchennej. Dodatek chmielu ma dzialanie moczopednie. Na tym korzystaja nasze nerki, ktore dzieki temu sa solidnie oczyszczane, nawet z niewielkich kamieni. Chmiel – do piw trafiaja jego dwie odmiany: aromatyczny i goryczkowy. Ma on wyjatkowo ciekawe i zlozone dzialanie. Podkreca nasz apetyt, dziala kojaco, pomaga osiagnac spokoj, ale nie wywoluje sennosci. Pamietajmy tez, ze piwo jest produktem niskoalkoholowym. W 100g jest okolo 4g czystego alkoholu.

Zdrowy rozsadek

Najznakomitsze gatunki powstaly i powstaja w browarach przyklasztornych. Niegdys trapisci umieszczali na butelkach ze swoim trunkiem informacje „pic tylko z umiarem”. Choc napis ten zniknal z etykiet, warto abysmy nadal o nim pamietali. Piwo pite w niewielkich ilosciach na pewno bedzie milym uzupelnieniem diety. Dopiero przesadne spozycie moze wyjsc nam bokiem. Kazda przesada szkodzi. Zarowno jesli chodzi o opilstwo, jak i o zajadla abstynencje.


Sauna

źródło: http://www.kfd.pl/sauna-29.html

Finowie posiadają saunę od około 2000 lat. Zainteresowanie sauną w sporcie datuje się na 1936 rok . Sportowcy fińscy regularnie korzystali z sauny uważając ,że jest to nieodzowny warunek uzyskania i utrzymania wysokiego poziomu wydolności fizycznej. Od tej pory sportowcy innych narodowości zwrócili uwagę na to ,że sauna jest nieodzowna jako czynnik o istotny znaczeniu w przygotowaniu sportowca do zawodów.
Temperatura powietrza w saunie powinna kształtować się w granicach 80- 110 ºC wilgotność względna 10-15 %. Wilgotność reguluje się przez polewanie wodą kamieni pieca. Pobyt w saunie trwa 8-12 minut( jednak nie ma standardowego czasu przebywania w saunie).. Wymiana powietrza w saunie powinna następować od 10-20 razy w ciągu godziny. Po fazie nagrzania schładzamy organizm. Do ochłodzenia stosujemy wodę o tem 8- 15% jako prysznic lub kadź po czym wycieramy ciało do sucha.. Po ochłodzeniu wodą powinien nastąpić relaks w pozycji siedzącej lub leżącej połączony z głębokimi oddechami. Gdy dostatecznie zrelaksujemy organizm przechodzimy do sauny ponownie. Czynność tą powtarzamy do trzech razy a przed ostatnim wejściem można zastosować masaż. Po saunie konieczne jest uzupełnienie płynów( woda niegazowana , naturalne soki ). Do celów regeneracji powysiłkowej zaleca się stosować saunę raz w tygodniu stopniowo wydłużając czas pobytu w saunie. Przy bardzo ciężkim treningu można okresowo nie dłużej niż tydzień stosować saunę codziennie pilnując jednak krótkiego przebywania w saunie. Do celów poprawy sprawności fizycznej nie zaleca się stosowania sauny częściej niż dwa razy w tygodniu. Nie zaleca się przebywania w saunie pojedynczych osób.
Sauna usprawnia termoregulację . Wiąże się to z przyspieszeniem procesów przemiany materii .Efekty porównywalne są do stosowania systematycznych treningów fizycznych .Sauna wywiera działanie ćwiczące na mięsień sercowy i na zdolność wysiłkową ustroju .Poprawia się również sprawność narządów układu oddechowego i zwiększa się zawartość hemoglobiny i krwinek czerwonych we krwi. Pod wpływem ciepła narasta elastyczność struktur łącznotkankowych co ma korzystny wpływ na ruchliwość i zręczność. Sauną można wspomagać leczenie kontuzji po ustąpieniu fazy ostrej uszkodzenia narządu ruchu. Sauna oczyszcza skórę i tkanki podskórne ze zbędnych toksyn czego efektem jest jędrna czysta i zdrowa skóra. Regularne wizyty w saunie mają także duży wpływ na zmniejszenie cellulitisu.

Przeciwwskazania do stosowania sauny:

– ostre stany chorobowe , choroby przewlekłe w okresie zaostrzenia
– choroby narządu krążenia- niewydolność krążenia, zmiany
– organiczne mięśnia sercowego i naczyń np. miażdżyca
– choroby ze zmianami organicznymi w narządach wewnętrznych
– nowotwory złośliwe
– wiek powyżej 60- 70 lat


3.3. Wszechświat cykliczny – Twierdzenie o powrotach

Źródło: “Ostateczne wyjaśnienie wszechświata” – Michał Heller

Twierdzenie Poincarego:

W systemie punktów materialnych pozostających pod działaniem sił, które zależą jedynie od położenia w przestrzeni, raz zachodzący stan ruchu, określony przez konfigurację i prędkość, z biegiem czasu raz jeszcze, a nawet nieskończenie wiele razy, będzie musiał powracać z dowolnym przybliżeniem, jeżeli założyć, że zarówno współrzędne, jaki i prędkości będą rosły w nieskończoność.

Wnioski z twierdzenia Pouncarego były zbyt mocną pokusą, by ich nie zastosować do spekulacji na temat losów wszechświata. Jednak taka idea wszechświata jest w pewnym sensie sprzeczna z drugą zasadą termodynamiki.

Problem ten jednak wyjaśnił Boltzmann. Prawa termodynamiki mają statystyczny charakter i to jedynie w długiej skali czasowej.

Przestrzenna zamkniętość byłaby geometrycznym odpowiednikiem idei izolowanego układu termodynamicznego, a oscylujące modele Friedmana stanowiłyby relatywistyczną realizację cykliczności świata.


3.2. Wszechświat cykliczny – Wszechświaty oscylujące

Źródło: “Ostateczne wyjaśnienie wszechświata” – Michał Heller

Idea świata pulsującego, przechodzącego przez nieskończony ciąg „początków” i „końców” była od dawna obecna w historii myśli ludzkiej. Realizowała myśl o świecie wiecznym, tłumaczyła sam siebie.

Wśród rozwiązań znalezionych przez Friedmana znajduje się nieskończenie wiele rozwiązań przedstawiających światy oscylujące. Cykl rozpoczyna się od początkowej osobliwości. Potem następuje ekspansja, aż do osiągnięcia maksimum, a potem zaczynają zbliżać się do siebie, aż do końcowej osobliwości. Nie jest możliwe przedłużenie równań poza osobliwości. W istocie jest to jedno „pulśnięcie”.

Na tej zasadzie wyobrażano sobie nieskończoną liczbę cykli. Przypuszczenia te popierano z nadzieją, że potwierdzi je przyszły rozwój teorii.


3.1. Wszechświat cykliczny – Problem początku

Źródło: “Ostateczne wyjaśnienie wszechświata” – Michał Heller

Stało się oczywiste, ze nie da się utrzymać wieczności wszechświata. Wszechświat nie jest statyczny, lecz dynamiczny, a to generuje zagadnienie początku.  Skoro wszechświat się rozszerza to dzisiejsza materia i energia wszechświata musiała znajdować się w stanie gigantycznego ściśnięcia.

W naukowej kosmologii idea początku jest niepożądana, także z czysto metodologicznych względów. W równaniach dynamicznych obowiązuje zasada determinizmu. Równania jakich użył Friedman do opisu ewolucji modeli kosmologicznych są układami dynamicznymi w sensie fizyki klasycznej, a mimo to klasyczne wyjaśnienie ewolucji kosmologicznej załamuje się w nich. Nie można wyliczyć stanów wszechświata „przed początkiem”.

W modelach Friedmana jeżeli czas dąży do początku to średnia gęstość materii, ciśnienie i temperatura dąży do nieskończoności. Wprowadza to do fizyki „niefizyczne” elementy. Z tej racji na określenie „początku” pojawiającego się w modelach kosmologicznych przyjęła się nazywać osobliwość początkowa. Co stanowi nie lada problem.


2.6. Kłopoty z wiecznością wszechświata – Kryzys filozofii Einsteina

Źródło: “Ostateczne wyjaśnienie wszechświata” – Michał Heller

Gęstość materii w modelu de Sittera była równa zeru. Teoretycznie zero gęstości to jednak co innego niż nawet bardzo mała gęstość.

Paradoks rozwiązał rosyjski amtematyk i metrolog Aleksander Aleksandrowicz Friedman który znalazł całą klasę przestrzennie jednorodnych i izotropowych rozwiązań Einsteina, w których rozwiązania Einsteina i de Sittera były szczególnymi przypadkami.

W kosmologii jest jak we wszystkich innych działach fizyki: można konstruować wiele modeli i dopiero doświadczenie musi zadecydować, które z nich najlepiej odpowiadają rzeczywistości świata.

Huble dorzucił swoje prawo. Na jego podstawie można było policzyć wiek wszechświata. Teoria Einsteina, że wszechświat miał powstać „sam z siebie” legł w gruzach.


2.5. Kłopoty z wiecznością wszechświata – Rozszerzająca się pustka

Źródło: “Ostateczne wyjaśnienie wszechświata” – Michał Heller

w 1917 r. de Sitter opublikował pracę, w której przedstawił nowe kosmologiczne rozwiązanie równań Einsteina. W rozwiązaniu tym gęstość materii równa się zeru. Innymi słowy, model de Sittera jest pusty, a mimo to struktura czasoprzestrzenna jest w nim dobrze określona. Zasada Macha nie jest spełniona. Świat de Sittera jest pusty, ale jego przestrzeń rozszerza się.

Doświadczenia potwierdziły te obliczenia.