3.2. Wszechświat cykliczny – Wszechświaty oscylujące

Źródło: “Ostateczne wyjaśnienie wszechświata” – Michał Heller

Idea świata pulsującego, przechodzącego przez nieskończony ciąg „początków” i „końców” była od dawna obecna w historii myśli ludzkiej. Realizowała myśl o świecie wiecznym, tłumaczyła sam siebie.

Wśród rozwiązań znalezionych przez Friedmana znajduje się nieskończenie wiele rozwiązań przedstawiających światy oscylujące. Cykl rozpoczyna się od początkowej osobliwości. Potem następuje ekspansja, aż do osiągnięcia maksimum, a potem zaczynają zbliżać się do siebie, aż do końcowej osobliwości. Nie jest możliwe przedłużenie równań poza osobliwości. W istocie jest to jedno „pulśnięcie”.

Na tej zasadzie wyobrażano sobie nieskończoną liczbę cykli. Przypuszczenia te popierano z nadzieją, że potwierdzi je przyszły rozwój teorii.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: