2.6. Kłopoty z wiecznością wszechświata – Kryzys filozofii Einsteina

Źródło: “Ostateczne wyjaśnienie wszechświata” – Michał Heller

Gęstość materii w modelu de Sittera była równa zeru. Teoretycznie zero gęstości to jednak co innego niż nawet bardzo mała gęstość.

Paradoks rozwiązał rosyjski amtematyk i metrolog Aleksander Aleksandrowicz Friedman który znalazł całą klasę przestrzennie jednorodnych i izotropowych rozwiązań Einsteina, w których rozwiązania Einsteina i de Sittera były szczególnymi przypadkami.

W kosmologii jest jak we wszystkich innych działach fizyki: można konstruować wiele modeli i dopiero doświadczenie musi zadecydować, które z nich najlepiej odpowiadają rzeczywistości świata.

Huble dorzucił swoje prawo. Na jego podstawie można było policzyć wiek wszechświata. Teoria Einsteina, że wszechświat miał powstać „sam z siebie” legł w gruzach.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: