Śmierć przestrzeni i czasu

„Gdy spędzisz godzinę z piękną dziewczyną, wydaj ci się, ze upłynęła minuta. Gdy posiedzisz minutę na gorącym piecu, wydaje co się, że trwało to dłużej niż godzinę. To jest zasada względności”
Albert Einstein

Gdy obiekt porusza się z ultrawysoką prędkością, przestrzeń się kurczy, a czas płynie wolniej. Konsekwencje nie możności dogonienia światła.
Einstein w wieku 16 lat zadał sobie pytanie jak wyglądałby promień światła, gdyby ktoś go zdołał dogonić.
Maxwell doszedł do tego, ze światło jest falą elektromagnetyczną, wniosek z jego równań. W świetle zaburzeniu ulegają natężenia pola magnetycznego o elektrycznego, które rosną i maleją. Fala elektromagnetyczna nie jest stacjonarna, nie można jej zobaczyć. Stąd wynika, że światło jest najszybszym obiektem we wszechświecie.

Fundamenty teorii względności

Prędkość światła jest stała i zasada względności dwie podstawowe zasady.

Kurczliwa przestrzeń i rozciągliwy czas

Aby prędkość światła była stała musi nastąpić kontrakcja przestrzeni i dylatacja czasu.

Tachiony – hipotetyczne cząstki poruszające się z prędkością większą od prędkości światła

Sens względności

STW jest brane pod uwagę w astronomii.
STW wyjaśnia zachowanie się mionów.
Wielka kosmiczna konspiracja między czasem i przestrzenią funkcjonuje niezależnie od tego z jakiego punktu ją rozpatrywujemy

Dlaczego względność musi być taka jaka jest

Czym jest czas? „Czas jest tym co mierzy zegar.” Einstein
W życiu ziemskim przyjmujemy, że światło biegnie z nieskończoną prędkością, w astronomii już tak stosować niewolno.
Z punktu widzenia dwóch obserwatorów , którzy poruszają się względem siebie i zarazem obserwują jakieś odległe zdarzenie, moment czasu, w którym zachodzi to zdarzenie, jest inny. Ich zegary zawsze idą inaczej. Żaden sposób synchronizacji tutaj nie pomoże.

Cienie czasoprzestrzeni

Koncepcja równoczesności stała się ofiarą STW. Zdarzenia, które jeden obserwator widzi jako równoczesne, nie są równoczesne z punktu widzenia innego obserwatora, poruszającego się względem pierwszego.
Zdarzenia, które jeden obserwator widzi jako oddalone wyłącznie od siebie w przestrzeni, inny widzi widzi jako oddalone w czasie i przestrzeni.

Na fundamentalnym poziomie przestrzeń i czas są równoważne. Wyróżniamy interwał czasoprzestrzenny. Fundamentalna jest czasoprzestrzeń.

Identyfikujemy takie cechy obiektów jak długość, czas, masa. Wydaje się nam, ze są niezmienne, lecz okazuje się, że są nie zmienne wyłącznie z naszego ograniczonego punktu widzenia. Gdy postrzegamy świat z dużą prędkością nie widzimy ani przestrzeni, ani czasu, lecz gładką, pozbawioną szwów czasoprzestrzeń. Wszechświat, który widzimy nie rozciąga się w przestrzeni, lecz w czasoprzestrzeni.
Równoczesność to fikcyjna koncepcja, co staje się oczywiste, gdy zaczynamy rozważać większe obszary wszechświata, gdzie światło potrzebuje miliardów lat, aby je pokonać.
Koncepcje przeszłości, teraźniejszości i przyszłości natura postrzega zupełnie inaczej niż my.

E=mc^{2}

Rozważmy elektryczność i magnetyzm. Okazuje się, że to co dla jednego obserwatora jest polem magnetycznym dla innego elektrycznym.
Kolejne dwie wielkości które stanowią dwa aspekty tego samego bytu to energia i pęd.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: